ang paglalakbay (repost)

feb 4, 2009. 10 am ng sumakay ako ng MRT galing north station papuntang guadalupe station. Eto ang aking pang12 na pagsakay ng MRT. Bkit hanggang ngayon ay hndi ko p rin alam na madami talagang pasaharo sa gnitong oras (RUSH HOUR)?




haaayy. grabe.. Sobrang daming tao.. At para lang makaiwas  sa abala eh dalawang train na ang pinalagpas ko para hindi na ako makipagsiksikan. Sinamang palad nga lang,  Mukhang hindi nauubos ang mga tao.



Ayun! Wala ng keme keme!Sa sobrang pagmamadali ko eh nagBOX-OUT na ako. haha. Ginamit ko ang malapad kong likod at mahahaba kong mga braso.haha. Solve solve kasi malawak pa ang bakanteng seats.

(aba at pwedeng pwedeng humiga!)



D2 tumabi sa akin ang isang mistisang babae na ubod ng seksi at bango.

(Hmmm yummy!!)

 tuwang tuwa ako ng mga panahong iyon Syempre nakashort lang siya. At unti unting dumidikit ang mga malalabanos niyang legs sa aking siko..haha.

( kung may sariling isip lang ang kamay ko malamang ni rape n xa nito.harhar)

naku! mukhang effective ang pabango ni kuya na chocolate flavor ah!? So bad at bababa na siya sa ortigas station! Iniwan niyang nagiisa ang aking walang kamuwang muwang na kamay. hmpp. Nagulat ako kasi sa pagtayo niya ay tumingin ito sa akin at biglang  nagsabing "bye"..tugtugtog!! sabi ng puso kong tumitibok tibok .

(sayang at hindi kita nakausap man lang. paalam mistisang chikas.)



At nakapunta na ako sa aking destinasyon..



nagtxt aq kay pinsan at sabi nya hintayin ko na lang muna siya.



Hihintayin ko na lang ang pinsan ko.. At naupo ako sa isang sulok dun. napakatagal na hintayan ang nangyari. ang bago kong ahit na bigote ay tumubo na sa sobrang tagal. Nabilang ko na rin ang mga dumadaang sasakyan. bali 876,345  at kalahati lahat un.kasama yung tricycle. At wala pa rin si pinsan. naisip ko bakit hinde ko na lang bilangin ang mga taong nakasuot ng blue!? haha. Nasa harap aq ng MMDa station . kaya halos lahat sila ay nkablue



(grrrr.  ang sakit sa ulo)



beep beep..(nagtxt c pinsan ang sabi ay ganito)



d2 p me pier may operation pa kmi. kaw na lang muna.



haaaayy. ang sakit nun db?. pero wla ako mgagawa. nakikiusap lang naman ako. Ayun tuloy pa rin ang plano ko. At xempre ngarag na ngarag na ang  itsura q. (grrrrrr)



yEESSS!! sa wakas at makakauwi n ako. At sasakay na aq sa MRT guadalupe station. hmmm. medyo mas madali ng sumakay dis time hinde na kelangan ng dahas para makapasok. pero nakatayo ako sa pagkakataong iyon. nararamdaman ko na ang unti unting pawis sa aking katawan. buti na lang nagpiso a day protection all da way ako. At confident pa rin.



Itinaas ko ang aking kamay at humawak ako sa holding bar dun. Solve solve nga yung katabi ko eh. pano ba namn? . sakto sa mukha nya  yung ang amoy GOLDFISH kong kili-kili.(hehe)



Dun ko ko nkita ang tatlong pasaherong bumbay. Nakashades sila at makakapal ang kanilang mga balbas. meron silang bitbit na malalaking itim na bag. At nagmamasid masid sila sa paligid.(mukhang terorista) mukhang bobombahin ang MRT.



naisip q



eto na ba ang happy ending ng buhay q?
tinignan ko ang mga nadadaanang mga billboard at sumusunod ang mga mata nila sa akin.
amoy goldfish ba akong mamatay? hinde ba aq makakahanap ng work?



nagflashback ang nakaraan...



18 yrs na ang nakalipas... eksena sa sala.



PAPA: anak anu bng pangarap mo paglaki mo?
AKO: paglaki ko po , gusto ko po, ang maging waiter
MAMA: bkit naman waiter marvin?
AKO: gusto ko kz kumain ng maraming maraming ispageti.
MAMA n PAPA: buwahahahah, buwahahahah!!

nagtawan cla mama at papa..(anung klaseng tawa yan!?)



bumalik na ang aking ulirat sa kasalukuyan.



ang aking bang mga pangarap ay mananatili na lang mga pangarap? may  pagasa pa bang matupad ko ito kung ang huling sandali ng buhay ko ay d2 s MRT?



hmmmm..



At bigla bigla north station na. yessss!! im alive.. aleluya. aleluya! ang sama sama ko pala!! Mababait naman pala yung mga bumbay na un eh.Pinaghinalaan ko! Siguro ang laman ng bag nila eh mga gamit na ipapautang nila s 5-6. haaayyy. (sorry mga bumbay)



sa aking maikling paglalakbay natuto nanaman ako ng mga kasabihan



1. mahirap sumakay s mrt lalo na pag rush hour



2. huwag mong hintayin ang taong hindi dadating



3. opportunity comes only once



4. dont judge the bumbay by its cover(haha)

-------------------------------------------------------------------------------------

wag kalimutan ang pic greetings ko at fan sign isend sa mrvngspr23@gmailcom. bwahhahahaha

i love you ipis ipis very much

kung sakaling hindi pa ninyo nabasa ang kabanata 2 eto po yung link
kabanata II:INUMAN

kabanata III

HAPDI, KIROT at SAKIT

Nagmamadali akong lumipad para hanapin ang nag-iisang babae sa puso’t isip ko.At sa aking paghahanap, Nakita ko ang isang matandang ermitanyong ipis .Pakiramdam ko meron siyang gusto sabihin sa akin kaya dumapo muna ako sa tabi niya.Dali dali kong itinanong kung may nakita ba siyang isang magandang ipis na lima lang ang paa. Hindi siya sumagot. Tumingin lang siya sa aking mga mata at lumapit sa akin ng dahan dahan at ibinulong ang ilang mga pangaral.


Sabi niya....

 Ang pagibig ay parang pagbunot ng burnek o buhok sa puwet , Napakasakit pero nakakaadik



 Pakaiingatan mo yung mga nagmamahal sayo kasi yung mga nagmamahal sayo papakaingatan ka



 Ang hindi nakikita ng mga mata ay siya pang mas mahalaga



Nagpasalamat ako sa mga pangaral niya.Pero sa ngayon hindi pangaral ang hinahanap ko.Ang hinahanap ko ay ang ipis na nagsisilbing dahilan kung bakit patuloy na tumitibok ang aking puso. Nagpaalam na ako sa matandang ermitanyo. At lumipad palayo. Maya maya narinig kong tinawag niya aking pangalan. Kaya lumingon ako, Isang bato ang tumama sa mukha ko. Bigla siyang nagwika



“Tandaan mo lufet...Kapag binato ka ng bato”

“Ano?”

“umilag ka! Tanga!”



Tumuloy na ako para hanapin si dalisay . Nagulat na lang ako sa nakita ko. .

Nagkakagulo na ang lahat

Maraming mga ipis ang lumilipad sa paligid..hilong hilo

Nagkakabanggan

Nanghihina

Umiiyak

Nagmamakaawa

nagdadasal

Humihingi ng tulong

Naghihintay ng himala

Umaasa na manatili ang kanilang mga buhay

Nakita ko ang dalawang repipis ko.. si Panot at si Peklat. Hinang hina rin at hilong-hilo. Tinanong ko sila kung anong nangyayari.. sabi nila may nagspray daw . Ginawa daw nila ang lahat ng makakaya nila para iligtas ang ibang mga ipis. Pero kahit na sila daw si PETER PANOT at KAPITAN PEKLAT hindi daw kaya ng powers nila ang amoy na yun. Mas matindi pa daw sa putok ni singhot.

Dahil may sipon ako nung mga oras na iyon. Hindi ko maamoy ang sinasabi nilang nakakalasong aroma .

“nasan si DALISAAAYY!!!?” tanong ko

“andun sa basurahan”

Dali dali kong lumipad papuntang basurahan . Nang malapit na ako. Kitang kita ko ang katawan ni dalisay. Nakatihaya at medyo nangingisay ngisay na. Mabilis kong pinuntahan ang mahal ko. . Nung nakita niya ako, Ngumiti siya..hinaplos niya ang mukha ko..sabay sabi

“alam mo ba kung bakit mahal na mahal kita?”

“ alam ko dahil kyut ako?”

“gago, dahil naniniwala ako sa kasabihang kapag gusto mo lumigaya ang iyong buhay humanap ka ng panget at ibigin mong tunay”

“ganun? Dalisay huwag ka na muna magsalita. Kayanin mo dadalhin kita sa doktor”

“joke lang...kaw naman..mahal na mhal na mhal na mahal kita kasi lagi kang andiyan.”

“kahit kelan dalisay hindi kita iiwan”

“salamat at sinamahan mo ako hanggang sa huling sandali ng aking buhay. Masayang masaya ako at nakilala kita”

“huwag kang magsaita ng ganyan dalisay. Magsasama pa tayo ng matagal. Matagal na matagal db?”

At ayun na nga ang huling mga salitang narinig ko mula kay dalisay. Umagos ang luha mula sa mga mata ko hanggang sa katawan ng aking pinakamamhal . Syempre kasama na rin yung sipon ko. Remember may sipon ako nung mga oras na yon...Buti nga patay na siya kaya hindi nakaangal eh.

Kaya kong tiisin yung hapdi ng dulot ng mga sugat, kaya ko rin tiisin yung kirot ng hindi pagkain  ng ilang taon, kaya ko rin tiisin ang sakit ng magpa sagasa sa ten wheeler truck..Pero ang hindi ko kinaya..ang makitang unti unting nahihirapan ang pinakamamahal ko. Ang sakit sakit pala..ang sakit sakit..nakakamatay

Bumalik sa aking isipan ang ala ala ng aming masayang nakaraan..

itutuloy

kabanata IV
kabanata V
kabanata VI
kabanta VII
kabanata VIII 
kabanata IX
kabanata X : ang pagtatapos