ang paglalakbay (repost)

feb 4, 2009. 10 am ng sumakay ako ng MRT galing north station papuntang guadalupe station. Eto ang aking pang12 na pagsakay ng MRT. Bkit hanggang ngayon ay hndi ko p rin alam na madami talagang pasaharo sa gnitong oras (RUSH HOUR)?




haaayy. grabe.. Sobrang daming tao.. At para lang makaiwas  sa abala eh dalawang train na ang pinalagpas ko para hindi na ako makipagsiksikan. Sinamang palad nga lang,  Mukhang hindi nauubos ang mga tao.



Ayun! Wala ng keme keme!Sa sobrang pagmamadali ko eh nagBOX-OUT na ako. haha. Ginamit ko ang malapad kong likod at mahahaba kong mga braso.haha. Solve solve kasi malawak pa ang bakanteng seats.

(aba at pwedeng pwedeng humiga!)



D2 tumabi sa akin ang isang mistisang babae na ubod ng seksi at bango.

(Hmmm yummy!!)

 tuwang tuwa ako ng mga panahong iyon Syempre nakashort lang siya. At unti unting dumidikit ang mga malalabanos niyang legs sa aking siko..haha.

( kung may sariling isip lang ang kamay ko malamang ni rape n xa nito.harhar)

naku! mukhang effective ang pabango ni kuya na chocolate flavor ah!? So bad at bababa na siya sa ortigas station! Iniwan niyang nagiisa ang aking walang kamuwang muwang na kamay. hmpp. Nagulat ako kasi sa pagtayo niya ay tumingin ito sa akin at biglang  nagsabing "bye"..tugtugtog!! sabi ng puso kong tumitibok tibok .

(sayang at hindi kita nakausap man lang. paalam mistisang chikas.)



At nakapunta na ako sa aking destinasyon..



nagtxt aq kay pinsan at sabi nya hintayin ko na lang muna siya.



Hihintayin ko na lang ang pinsan ko.. At naupo ako sa isang sulok dun. napakatagal na hintayan ang nangyari. ang bago kong ahit na bigote ay tumubo na sa sobrang tagal. Nabilang ko na rin ang mga dumadaang sasakyan. bali 876,345  at kalahati lahat un.kasama yung tricycle. At wala pa rin si pinsan. naisip ko bakit hinde ko na lang bilangin ang mga taong nakasuot ng blue!? haha. Nasa harap aq ng MMDa station . kaya halos lahat sila ay nkablue



(grrrr.  ang sakit sa ulo)



beep beep..(nagtxt c pinsan ang sabi ay ganito)



d2 p me pier may operation pa kmi. kaw na lang muna.



haaaayy. ang sakit nun db?. pero wla ako mgagawa. nakikiusap lang naman ako. Ayun tuloy pa rin ang plano ko. At xempre ngarag na ngarag na ang  itsura q. (grrrrrr)



yEESSS!! sa wakas at makakauwi n ako. At sasakay na aq sa MRT guadalupe station. hmmm. medyo mas madali ng sumakay dis time hinde na kelangan ng dahas para makapasok. pero nakatayo ako sa pagkakataong iyon. nararamdaman ko na ang unti unting pawis sa aking katawan. buti na lang nagpiso a day protection all da way ako. At confident pa rin.



Itinaas ko ang aking kamay at humawak ako sa holding bar dun. Solve solve nga yung katabi ko eh. pano ba namn? . sakto sa mukha nya  yung ang amoy GOLDFISH kong kili-kili.(hehe)



Dun ko ko nkita ang tatlong pasaherong bumbay. Nakashades sila at makakapal ang kanilang mga balbas. meron silang bitbit na malalaking itim na bag. At nagmamasid masid sila sa paligid.(mukhang terorista) mukhang bobombahin ang MRT.



naisip q



eto na ba ang happy ending ng buhay q?
tinignan ko ang mga nadadaanang mga billboard at sumusunod ang mga mata nila sa akin.
amoy goldfish ba akong mamatay? hinde ba aq makakahanap ng work?



nagflashback ang nakaraan...



18 yrs na ang nakalipas... eksena sa sala.



PAPA: anak anu bng pangarap mo paglaki mo?
AKO: paglaki ko po , gusto ko po, ang maging waiter
MAMA: bkit naman waiter marvin?
AKO: gusto ko kz kumain ng maraming maraming ispageti.
MAMA n PAPA: buwahahahah, buwahahahah!!

nagtawan cla mama at papa..(anung klaseng tawa yan!?)



bumalik na ang aking ulirat sa kasalukuyan.



ang aking bang mga pangarap ay mananatili na lang mga pangarap? may  pagasa pa bang matupad ko ito kung ang huling sandali ng buhay ko ay d2 s MRT?



hmmmm..



At bigla bigla north station na. yessss!! im alive.. aleluya. aleluya! ang sama sama ko pala!! Mababait naman pala yung mga bumbay na un eh.Pinaghinalaan ko! Siguro ang laman ng bag nila eh mga gamit na ipapautang nila s 5-6. haaayyy. (sorry mga bumbay)



sa aking maikling paglalakbay natuto nanaman ako ng mga kasabihan



1. mahirap sumakay s mrt lalo na pag rush hour



2. huwag mong hintayin ang taong hindi dadating



3. opportunity comes only once



4. dont judge the bumbay by its cover(haha)

-------------------------------------------------------------------------------------

wag kalimutan ang pic greetings ko at fan sign isend sa mrvngspr23@gmailcom. bwahhahahaha

Bagong Pag-asa sa likod ng SONA

Minsan din akong naging istudyante, Ilang ulit na rin ako gumawa ng reaction paper tungkol sa isang bagay na wala naman akong alam tulad ng SONA. Madalas nga inaabot na ako ng umaga sa pag gawa nito. Hindi dahil sa nagsisipag ako kakahanap ng internet site na may mga sulatin na pwedeng icopy paste. But becase nanunuod muna ako ng XXX at hinihintay matulog ang lahat ng tao sa bahay. Bakit ba?

Nais ko lang sana ibahagi , Ang isang simpleng opinyon mula sa inyong lingkod na si kikilabotz. Isang taong simple ngunit marami ang nahuhumali.. oh yeahhh!!

"Pag-asa", Maraming mga Pilipino ang kinalimutan na ang salitang ito. Pero ngayon. Sa bagong mga pinuno at bagong paraan ng pamumuno Muling naitanim sa puso ng mga lahing matatapang ang katagang BAGONG PAG-ASA.

Please. Huwag na ako tanungin tungkol sa salitang yan. Matagal ko na kasing narating yan. Actually isang sakay lang yan galing sa amin. Pitong piso lang pamasahe ko. Sa likod lang yan ng SM north malapit sa Trinoma..Oo!! Nagjojoke ako kaya putragis tumawa ka naman!

Saludo ako sa mga mensaheng nais iparating ng pinunong binoto ng milyong milyong mga pilipino sa kanyang SONA. Nagmungkahi siya ng mga solusyon na maaring gawin sa mga problema ng bansang ipinagtanggol ni Lapu-lapu.

Iminulat niya sa atin ang kalagayan ng ating bansa. Ipinakita niya na ang ating bayan ay malapit na mahulog sa bangin ng pagkakalugmok. At meron pang iilan na nagpapalala ng sitwasyon. Walang kapangyarihan si Pnoy para bigyan ng pakpak ang bansa upang makaiwas sa paglagapak.Good thing is. magaling siyang pinuno. Nagsilbe siyang unang kamay na pwedeng kapitan ng bansang palaban. Pero hindi kaya ng ating Pangulo mag-isa yun. Masyadong mabigat ang problema. Kailangan ng bansang Pilipinas ang bawat kamay ng bawat mamayan nito. Lalaki man o babae, mayaman man o yayaman pa lang. Dahan -dahan , sabay -sabay at buong lakas nating iahon ang Pilipinas. Ang ating Pilipinas.

SAMA SAMA NATING TUPARIN ANG PANGARAP NG BAWAT ISA