Maya-maya. Bigla na lang pumasok sa aking walang laman na isipan. May pagkakatulad pala kami ng batang paru-paro na iyon! Anu nga rin ba ang ginagawa ko dito sa gitna ng EDSA? Hndi naman ako traffic enforcer! Bakit ako andito? Alam ko may diploma ako ng isang apat na taon na kurso. may lisenya ng PRC bilang isang Nurse.Eh anu ginagawa ko dito? Nakatambay? Nagbibilang ng mga sasakyang dumaan? Magmasid ng mga mgagandang chix na nagmamaneho ng mamahaling sasakyan? Hindi ko alam!!
Ibat iba na rin ang aking nakita duon. ibat ibang sasakyan. mercedez, jaguar, mini cooper, jeep,ambulansya, bus o khit anu-anu pang uri ng sasakyan. Ibat ibang mukha na rin nkita ko dun. May pulitiko, May artista, may mukhang artista, pangkaraniwang tao at syempre hindi din nawawala yung mga mukhang clown na isang tingin mo lang matatawa ka na. Dito ko nalaman ang pagkakaiba ng mga tao. Ang estado ko sa buhay kumpara sa kanila. OO. inaamin ko .Sa liit ng sweldo ko Minsan Naiinggit ako sa kanila. Sa yaman nila. Pero hindi toh magsisilbing sagabal sa akin. Sa halip ginawa ko itong motivation para lalo pang magsumikap at magtiyaga.
Nahihirapan ako. Pano ko napagtitiyagaan ang ganitong klaseng buhay. Ang manatiling nakahinto habang ang paligid ko ay tuloy tuloy sa pagalaw. Nakakahilo, nakakabaliw.
Ewan ko pero kinilabutan ako sa dalawang quotes na nabasa ko habang nakatambay ako duon sa station namin na yun sa EDSA
Great people are just ordinary people but have extra ordinary determination
A hammer can breaks glasses but forges iron.
Siguro si God ay naglalaro din ng chess. At syempre isa ako sa mga pieces nya. At siguro nilagay nya ako dun sa gitna ng EDSA dahil alam nya may Gagawin ako dun.
Gaya din ako nang isang paru-paro.
May mga pangarap na gusto abutin.
Ang makalipad gamit ang sariling pakpak.
At tumulong magparami ng mababangong bulaklak.
